Boeiend interview ter kennismaking met de Tintelse coördinatrice Dorien

Door Tinne en Dorien

Op het TintelCafé van 26 mei maakten we van de gelegenheid gebruik om Dorien te interviewen over haar eerste ervaringen in de TintelTuin. Tinne van het vzw-bestuur legt Dorien een aantal interessante vragen voor. 

We zijn de laatste tijd allemaal een beetje in ons kot moeten blijven en jij waarschijnlijk ook. Waar staat jouw kot en wie zit er nog allemaal in jouw kot?

Oorspronkelijk ben ik afkomstig van Kasterlee. We zijn een jaar of twaalf geleden verhuisd naar Kortijs, een heel klein dorpje dat bij Gingelom hoort. We hebben een landkaart genomen, geprikt met een potlood en zo kwamen we terecht in Kortijs. We hebben daar ook effectief een huis gekocht waar we 10 jaar gewoond hebben. Twee jaar geleden zijn we verhuisd naar Hoepertingen (Borgloon, achter Sint-Truiden). We zijn niet van plan om onmiddellijk terug te verhuizen.

Waarom ik van Kasterlee naar hier verhuisd ben? Door mijn gezinssituatie. Mijn man is afkomstig van Frankrijk, dus ik ben ook tweetalig. Hij was vroeger wielrenner en kon niet in Kasterlee komen wonen omdat het te vlak was. Dus het moest een beetje heuvelachtig zijn. We hebben even getwijfeld om terug te gaan twee jaar geleden, maar we zijn toch hier gebleven.

Ik heb een zoon die in het vierde leerjaar zit en een dochter in het tweede leerjaar.

Hoe ben je in de TintelTuin terecht gekomen? Wat is het traject dat jij hebt afgelegd voor je de poort van de TintelTuin bent binnen gestapt?

Toen ik pas afgestudeerd was, ben ik begonnen in het Buitengewoon Onderwijs in Antwerpen. Toen we verhuisden, heb ik nog een maand over een weer gereden, maar dat was te ver. Ik ben daarna beginnen solliciteren, maar het leek moeilijk om in Limburg werk te vinden. Dan ben ik terecht gekomen in het immersieonderwijs in Wallonië, vlak over de taalgrens. Daar heb ik een paar jaar gewerkt.

Toen kreeg ik toevallig via de crèche van mijn dochter te horen dat er een vacature was in een Freinetschool, maar ik had helemaal geen ervaring met Freinet of methode-onderwijs. Ik heb dat toch geprobeerd. We waren met heel veel kandidaten, maar ik werd toch geselecteerd. Ik heb een aantal jaar lesgegeven in de derde graad. Tot ik twee jaar geleden van een Freinet-ondersteuner de tip kreeg om mee te doen met de talentenwerf (opleiding voor directie). Daarna is alles heel snel gegaan, want ik ben nu die opleiding nog aan het afronden.

Vorige zomer heb ik een telefoontje gekregen om coördinator te worden van een grote school met een groot traditioneel stuk, een kleuterschool en een leefschool. Ze hadden vooral aan mij gedacht in functie van de leefschool. Ik had gehoopt mij te kunnen bezighouden met de leefschool, maar ik wist toen nog niet dat de traditionele school er ook bij hoorde. Dat was een heel intense periode omdat wij ook doorlichting hebben gehad van de traditionele school.

Na de doorlichting wist ik niet of ik dit nog wou blijven doen. Tot dan had ik nog geen vacatures bekeken. Ik ben dan beginnen zoeken en kort daarna verscheen de vacature van de TintelTuin. Ik heb niet getwijfeld omdat ik bewust kies voor een methodeschool. Ik kom uit een andere scholengroep, maar had ook daar altijd gezegd dat ik voor een methodeschool wou gaan.

Je zegt heel overtuigd: ik kies voor een methodeschool. Waarop is die keuze gebaseerd? Hoe komt het dat je gemotiveerd bent om daar voor te kiezen?

Omdat ik daar wel helemaal achter sta. Mijn zoontje zat eerst in een traditionele school, maar later zag ik dat wij ons hier niet goed voelden. Ik geef heel eerlijk toe dat tot voor een paar jaar dit voor mij ook heel onbekend terrein was.

Langs de andere kant zeggen mensen tegen mij: je hebt een heel apart traject. Je bent gestart in het buitengewoon onderwijs, je bent daarna naar een immersieschool gegaan, dan naar een Freinetschool. Ik heb altijd de andere manier opgezocht. Ik kan mij daar helemaal in vinden. Als leerkracht stond ik tussen de kinderen, maakte ik samen met de kinderen school. Ik zette mij niet boven de kinderen, omdat ik mij daar niet goed bij voelde. Als leerkracht ben ik altijd heel gedreven geweest en van ’s morgens tot ’s avonds voor mijn klas geleefd. De manier waarop, het ervaringsgerichte en het naar buiten, spreekt mij heel erg aan.

Je bent een aantal maanden aan het aan kennismaken met de TintelTuin op een heel vreemde manier, maar ik denk dat je al wel wat indrukken hebt opgedaan. Ze zeggen altijd: de eerste honderd dagen is iemand nog niet besmet, in een andere betekenis van het woord, maar kan je nog heel objectief naar een situatie kijken. Wat zijn jouw eerste indrukken van de TintelTuin? Wat blijft er hangen? Wat viel jou meteen op als je de TintelTuin binnen kwam?

Ik merk dat er een team is, collega’s die er echt voor willen gaan en dat heeft mij een goed gevoel gegeven. De meesten waren in het begin afwachtend, terughoudend, maar nu merk ik dat iedereen er wil voor gaan. Zeker na wat er allemaal gebeurd is, blijkt dat we stappen vooruit willen zetten, dat we aan de toekomst willen werken, dat we dat samen doen. Ik zie allemaal gedreven mensen. Mensen met heel veel bagage. Dat maakte mij in het begin onzeker.

Sommige collega’s weten heel veel, maar dat is echt een sterkte voor de school. Ik merk ook dat het een school is met een goede organisatie, zeker als ik kijk naar wat er allemaal achter de schermen gebeurt. Dan denk ik ook aan jullie allemaal. Al die verschillende kanalen, al die werkgroepen. Als ik straks inlogde op het scherm en ik zag die PowerPoint met al die beelden van de laatste weken en die achtergrondmuziek dan was ik even emotioneel. Het is knap wat wij op die weken dat we thuis waren toch allemaal samen gerealiseerd hebben.

Ja, zeker het Corantje was ook fijn voor ons. Zo hadden we een beeld van wat er allemaal buiten het kot gebeurd. Ondertussen zijn we aan de heropstart bezig. Stilletjes aan komen we uit ons kot. Enkele klassen zijn al gestart, ondertussen al een paar dagen. Hoe hebben jullie dat ervaren bij het team en wat zijn de reacties van kinderen die al op school geweest zijn?

Het was toch vooral spannend, zowel voor de leerkrachten, als voor de kinderen, als voor de ouders. Wat ik hoor van de collega’s is dat de start heel rustig is verlopen. Dat de kinderen rustig zijn. Dat het aangenaam is om in die kleine groepjes te kunnen herstarten zodat er tijd en ruimte kan gemaakt worden voor het welbevinden van de kinderen. De mondmaskers de eerste keer, de handgels… Het is verwonderlijk hoe snel de kinderen daar aan gewoon geraken.

Ik heb één keer moeten zeggen de eerste dag handjes ontsmetten en de volgende keer onmiddellijk boekentas neer. De kinderen wisten dat direct. Ik was een beetje bang voor het afstand bewaren op de speelplaats, maar ik kwam met een journaliste de eerste dag op de speelplaats en ik moest kinderen gaan zoeken. Ze zaten allemaal heel verspreid alleen of per twee. Dat was heel mooi om te zien. Een kindje dat de eerste dag niet was geweest en zij kwam de tweede dag wel op school. De vriendjes waren heel enthousiast. Het meisje loopt naar hen toe en er roept plots iemand: niet knuffelen hé. Ze nemen hun verantwoordelijkheid op. Ik heb wel het gevoel dat ze allemaal blij zijn dat ze kunnen terugkomen. Dan spreek ik zowel over de kinderen als over de leerkrachten.

Dat is mooi om te horen. Laten ons hopen dat dat stilletjes aan uitgebreid kan worden. Als we de media mogen geloven, dan staat er u nog een zware taak te wachten.

Het is een hele puzzel. Morgen hebben we kernteam met een aantal collega’s daarover. We moeten de puzzel nog leggen. We doen ons best om alles zo snel mogelijk klaar te krijgen. We wachten nu nog vooral af of de maatregelen gaan veranderen over het met meer in een klaslokaal aanwezig zijn en anderzijds heb ik ook al van leerkrachten gehoord dat het misschien wel fijn is om nog een aantal weken in die kleine groepjes verder te werken en in de laatste week de groepen samen nemen. We gaan morgen alle scenario’s overlopen en we kiezen er het beste uit.

Daar hebben we alle vertrouwen in. Als afsluiter nog: het is een periode geweest met veel negatieve berichten, maar ook warme initiatieven, of grappige, bijzondere momenten. Is er al een leuke anekdote of iets bijzonders dat jij hebt meegemaakt de afgelopen weken dat je graag met ons zou willen delen?

Het is veel stress geweest. Als er collega’s bij zijn, dan gaan die denken, ze valt weer in herhaling. Wat ik al een paar keer heb gezegd is dat het voor mij in het begin onvertrouwd overkwam bij wie ik moest zijn voor wat. De ploeg van de scholengroep kwam om het gras af te rijden, waarop iemand zei: nee niet doen, dat moet je aan die vragen. Ondertussen begint het plaatje in elkaar te vallen. Het is vaak wel heel onduidelijk en soms is dat ook wel grappig.

Het is ook heel moeilijk om gezichten aan namen te koppelen als je de mensen nooit ziet.

Ik ken ondertussen al een groot deel van de ouders.

Als allerlaatste: we zijn hier op de vergadering van de vzw. Kan je misschien nog iets meer vertellen van hoe je de samenwerking met de vzw hebt ervaren? En welke rol de vzw heeft gespeeld in de heropstart en de lockdown?

De vzw heeft veel voorstellen gedaan van tentjes opzetten tot financieel ondersteunen. In het begin was het voor mij ook moeilijk om aan te geven waar we hulp nodig hebben. In het begin heb ik dat een beetje ‘afgehouden’, omdat het voor ons nog heel onduidelijk was wat er mocht. Het was wel heel fijn als er dan hulp kwam, zoals met het opbouwen van een tent op zondag. De samenwerking is heel vlot verlopen. Ik heb er het volste vertrouwen in dat dat ook in de toekomst zo zal blijven.

Recommended Posts
Contacteer ons

Not readable? Change text. captcha txt

Start typing and press Enter to search